از مجرمان عکس می گیرید؟ – ایسنا

[ad_1]

یکی از موضوعاتی که همواره مورد انتقاد مردم در شبکه های اجتماعی بوده و بعضا رسانه های خارجی نیز به آن پرداخته اند، عکاسی از چهره مجرمان است. این تصاویر که اغلب در حین بازسازی صحنه جرم یا در دادگاه ها گرفته می شود، دو سوال اساسی را مطرح می کند: آیا عکاسی از مجرمان یک حق قانونی و اخلاقی است؟ کشورهای دیگر چه قوانینی برای عکس گرفتن از مجرمان دارند؟

اسماعیل عباسی عکاس پیشکسوت در گفت وگو با ایسنا در پاسخ به این پرسش ها توضیحاتی ارائه کرد و در ادامه صحبت های او نظرات مرتضی فرج آبادی عکاس پیشکسوت مطبوعات را نیز خواهید خواند.

عباسی می گوید: مشکل ما نداشتن تعریف درست است.
وی ابتدا با اشاره به اینکه تا زمانی که چیزی ثابت نشود نباید از افراد به عنوان مجرم عکس گرفته شود، گفت: ما در کشور با نداشتن تعریف درست از برخی مشکلات دست و پنجه نرم می کنیم؛ در گذشته به عنوان مثال در آمریکا این مشکل وجود داشت. مطلقاً اجازه عکسبرداری از مجرمان در دادگاه را نداشت و به همین دلیل برخی خبرنگاران مخفیانه دوربین با خود می بردند و عکس می گرفتند.» اما در کشور ما بارها دیده ایم که امروز یک مجرم دستگیر شده و تصاویر او در سایت های خبری موجود است. روز بعد.!”
این عکاس پیشکسوت همچنین گفت: عدم تعریف درست از این موضوع باعث بروز مشکلاتی می شود؛ مثلا در ماجرای سقوط هواپیمای C-130 این موضوع باعث شد تا خبرنگاران وارد هواپیما شده و عکس بگیرند و فقط پلیس است. روزنامه نگاران از یک سو طلبکار هستند و پلیس و سایر دستگاه ها دیدگاه متفاوتی نسبت به این موضوع دارند.»

تعاریف حقوق با اخلاق همخوانی ندارد

همانطور که قبلا اشاره شد، موضوع عکاسی از چهره مجرمان و صحت آنها از دو بعد حقوقی و اخلاقی قابل بررسی است. از منظر حقوقی باید به این سوال پاسخ داد که قوانین کشورمان در زمینه عکاسی از چهره مجرمین چه پروتکل هایی برای عکاسان مطبوعاتی وضع کرده است و از نظر اخلاقی نیز به این پرسش که لزوم حفظ حریم خصوصی افراد و افراد و افراد دیگر نیاز است. مزایا و معایب جنایتکاران را می توان مطرح کرد.

عباس اسماعیلی در این باره معتقد است: «قانون گاهی تعاریفی دارد که با اخلاق همخوانی ندارد و در مواردی خلاف اخلاق است.» اما نکته این است که در نهایت پیروزی با قانون است. زیرا نهادها قدرت اعمال آن را دارند.”

او گفت: «هر آنچه که چشم انسان در فضاهای عمومی می بیند، عکاسان می توانند آن را ثبت کنند.

این عکاس پیشکسوت ادامه داد: با این تعریف، عکاسی با توجه به فضاهای مختلف معانی مختلفی دارد. مثلا من نمی توانم وارد خانه شما شوم و عکس بگیرم، اما می توانم از پنجره خانه شما عکس بگیرم. حتی اگر برهنه باشی در کشور ما اما عکاسی در فضاهای عمومی در آن زمان مشکلی نبود و شاید حتی تعریفی هم از آن وجود نداشت. بعد از انقلاب فضا تغییر کرد اما تعریف مشخصی ارائه نشد».

به گزارش ایسنا، انتشار تصاویر مجرمان در حین بازسازی صحنه جرم یا جهت گیری جرم در فضای مجازی و رسانه ها اغلب با انتقادات مردم و کاربران همراه است. اکثر این افراد صرف نظر از مکانیسم قانونی یا غیرقانونی نمایش فیلم و عکس مجرمان، بیشترین تردید در ماهیت این اقدام دارند. اما موضوع اصلی که عواقب بلندمدتی برای مجرم و اعضای خانواده وی دارد، دیدن چهره و ضبط فیلم و عکس در این فرآیند است.

کشورهای مختلف قوانین متفاوتی برای ارسال تصاویر مجرمان دارند. به عنوان مثال، در اردن، سازمان دیده بان رسانه مجموعه ای از دستورالعمل های حرفه ای و اخلاقی را ایجاد کرده است که می تواند به روزنامه نگاران و رسانه ها در مدیریت انتشار عکس مجرمان و قربانیان کمک کند. طبق این دستورالعمل ابتدا باید بین مظنون (بازداشتی)، متهم (فرد حاضر در دادگاه) و محکوم (شخصی که رای نهایی دادگاه علیه او صادر شده است) تفاوت قائل شد. و ثانیاً، قانون اساسی در تصمیم گیری برای انتشار یا عدم عکسبرداری از متخلف باید ارزیابی شود تا تأثیر انتشار شما بر آگاهی عمومی و مزایایی که انتشار آن عکس می تواند به همراه داشته باشد، ارزیابی شود.

پروتکل خاصی وجود ندارد

مرتضی فرج آبادی، عکاس مطبوعاتی وی به ایسنا گفت: پروتکل خاصی در ایران وجود ندارد و هرگز به ما نگفتند که چگونه صورت را چک کنیم. عکاسان اغلب خطی را روی چشمان مجرم می گذارند که هنوز با صورت قابل تشخیص است.

وی با اذعان به اینکه گاهی اتفاق می افتد که یکی از خبرگزاری ها عکس مجرمانه را تایید می کند، اما در برخی مواقع اینطور نیست، گفت: در حوزه عکاسی باید بگویم که رسانه ها ذوق زده شده اند. حتی عکاس هم سلیقه ای دارد. بستگی به حساسیت عکاس به سوژه دارد. مثلاً زمانی که بدها در شهر می رفتند شطرنج بازی می کردیم اما بعد از مدتی دیدیم که هدف از این کار این است که این افراد به عنوان آدم بد شناخته شوند و ما دیگر شطرنج بازی نمی کنیم. با این حال خانواده و موانعی پشت سر این افراد وجود دارد که به هر حال باید آنها را به عنوان یک عکاس حفظ کنید. متأسفانه حتی در مطبوعات نیز قانون خاصی درباره نحوه برخورد با مقصر وجود ندارد.»

بر اساس این گزارش، انتشار تصاویر مجرمان اگرچه به قول خودمان در گذشته های دور چنین نبود، شاید آموزنده و منطقی بود، اما امروزه با محوریت تصویر و دنیای پست مدرن به سمت تصویر حرکت می کند. . , هر حرکتی توسط رسانه ها در قالب انتشار فیلم و عکس افراد باید با دقت بسیار انجام شود یعنی دروازه بان آن تا حد امکان به درستی انجام شود.

انتهای طاووس

[ad_2]
Source link

درباره ی admin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.